Ахвяраваць на дзейнасць АРР Дзедзіч
Культура

Чаму зачынілі рок-клуб «Цытадэль»?

Рэжысёр Уладзімір Яшчук, які сем гадоў быў дырэктарам берасцейскага Дома культуры чыгуначнікаў, распавёў ў інтэрв’ю “Тузіну гітоў”, як быў зачынены адзіны ў горадзе рок-клуб «Цытадэль».

З 1997 па 2004 год Дом культуры чыгуначнікаў Берасцейскага аддзялення беларускага жалезнай дарогі даваў прытулак маладзёжнай рок-тусоўцы. Намучыліся супрацоўнікі і з нефармалаў, і з гарадскімі ўладамі, і нават з нячыстай сілай. Але клуб не кідалі. Праўда, даволі хутка лёс рок-канцэртаў перастаў ад іх залежыць.

У 1997 годзе прыйшоў да мяне мой добры знаёмы Пацям (вядомы саліст групы Onegin Алег Сцепанюк, цяпер прадзюсер рок-групы D_tails. ) і прапанаваў правесці рок-канцэрт. Мы зрабілі адзін-другі і пасля гэтага вырашылі стварыць пры ДК рок-клуб. Канцэрты сталі праходзіць рэгулярна, усе былі дабрачыннымі. Гады два чыноўнікі намі не цікавіліся, нават тэксты песень не патрабавалі. Так было дзесці да 1999 года.

Скажу шчыра, чаго мне ўжо баяцца? Праз паўтара гады існавання клуба на мяне пачалі псіхалагічна ціснуць. Былі званкі нібыта ад бацькоў, патрабаванні пакінуць іх дзяцей у спакоі. Нават маме маёй тэлефанавалі: “Скажыце свайму барану, каб не выяўляў ініцыятыву на працы“.

Яна, бедная, прытомнасць ад гэтага губляла. Пагражалі вельмі шмат. Акрамя таго, менавіта ў гэты перыяд з майго кабінета раз 12 кралі грошы. Нібы нячыстая сіла завялася. Заходжу ў кабінет – а там мая чорная канцэртная кашуля вузлом завязана або чайнай лыжка на сцяне прылепленая вісіць. Я не ведаў, на каго думаць, таму не давяраў нікому. Гэта капітальна вымотвала.

І тут прыходзяць да мяне на прыём два чалавекі з маленькім чамаданчыкам, на якім гарыць чырвоны агеньчык. Я адразу вызначыў супрацоўнікаў НКУС (так спадар Уладзімір называе сучасных прадстаўнікоў спецслужбаў). Яны пачалі ласкава так казаць пра канцэрты і прасіць садзейнічання ў праслухоўванні.

Я сказаў: “Калі ласка, сачыце, мы ж нічога супрацьзаконнага не робім, толькі не перашкаджайце“. З гэтага часу ўсе тэлефонныя званкі і іншыя незразумелыя рэчы перапыніліся. Гэта дае падставы меркаваць, што траўля было арганізавана кэдэбэшнікаў, каб хутчэй схіліць мяне да супрацоўніцтва. Але праўды я не ведаю да гэтага часу.

Я вылучыў кэдэбэшнікаў асобны пакой, дзе яны ўвесь час сядзелі. Трэба аддаць ім належнае, яны сапраўды ні ў што не ўмешваліся і не заміналі. Шчыра кажучы стукачом не адчуваў сябе. Я быў змучаны сталымі паклёпамі, быццам у нас на канцэртах дзеецца невядома што, а грошы мы не ў дзіцячыя дамы накіроўваем, а як бы пра сябе забіраем. Надакучыла ўсё проста.

Публіка там збіралася вельмі неардынарная. Дзіўна апранутыя, часта выпіўшы ці падкалоць маладыя людзі з адпаведнымі паводзінамі. Таму мы першапачаткова і баяліся брацца за гэтую справу. Шмат што было ў пачатку: і гусеніцы піва з сабой неслі, і блявали ў зале, і без білета спрабавалі прайсці, і шпрыцы мы знаходзілі, праўда ёсць верагоднасць, што падкінутыя. Адзін раз я нават па мордзе атрымаў.

Таму што я бачыў, што гэтыя падлеткі паддаюцца выхаванню, калі ім давяраць. Таму што лічыў, што хай яны сваю негатыўную энергію лепш у матляньне галавой і скокі выкідваюць, чым ў нешта іншае. Напрыклад, той фраеры, што мяне ўдарыў, на другі дзень прыйшоў прасіць прабачэння, а потым яшчэ і за дысцыплінай ў зале сачыў.

Калі мы ў пачатку выносілі з залы пад сотню бутэлек з-пад піва, то ў 2002 годзе не налічвалася і дзясятка. Гэта мяне вельмі радавала. На маіх вачах праблемныя падлеткі станавіліся людзьмі – толькі таму, што ад іх у свой час не адвярнуліся. І я гэтым ганаруся.

Мабыць, пачаў змяняцца час, але не толькі таму. У мясцовай газеце як-то быў надрукаваны ліст маёра міліцыі Сізова. У яго падчарка ці на шызу захварэла, ці то ў блуд пайшла, я ўжо дакладна не памятаю. А паколькі яна наведвала нашы канцэрты, то маёр абвінаваціў у гэтай сямейнай трагедыі выключна клуб і мяне. Тады паступова і перасталі дазваляць канцэрты. Апошні адбыўся ў маі 2004 года.

Яго спачатку дазволілі, а ўвечары напярэдадні канцэрту нечакана забаранілі. Я не ведаў, што рабіць, бо запрошаныя з Польшчы музыкі ўжо выехалі. На сваю рызыку я вырашыў канцэрт усё ж правесці, але пачаць не ў 06:00, як па праграме, а на гадзіну раней. Патэлефанаваў Пацяму, ён хутка перадаў астатнім.

Роўна ў 06:00 прыехалі мянты на бобіках мяне арыштоўваць. Была відавочная падстава, яны ведалі, што канцэрт адмяніць я не змагу. Кайданкі не апраналі, але трымалі напагатове, зачытвалі артыкул з закона «Аб масавых мерапрыемствах», хацелі прышыць мне правядзенне несанкцыянаванага мерапрыемства. Але перш за ўсё патрабавалі спыніць канцэрт.

Мяне выратавалі ад арышту тыя самыя кэдэбэшнікаў, што праслухоўвалі канцэрты. Я выйшаў на сцэну і сказаў: «Тыя, хто мяне чуе, выйдзіце, калі ласка, патрэбна ваша дапамога». Яны выйшлі, я расказаў ім, што адбываецца, і яны хутка вырашылі пытанне. Праўда, адвялі ў бок і потым сказалі: «Слухайце ўважліва: сёння нічога не было. У справаздачах напішаце, што канцэрт адмяніўся. Ясна?» Мянты з’ехалі ні з чым. Я так зразумеў, што ў іх проста адвечная барацьба за сферы ўплыву паміж ведамствамі. Тым кэдэбэшнікаў я буду ўдзячны вечна.

Канцэрт працягваўся. Але ён, як я ўжо сказаў, быў апошнім.

У парку гулялі, потым, здаецца, перайшлі ў клуб на Вульке. Але ўсё гэта было ўжо ў іншых маштабах.

Ад сябе дадам, што і сёння берасцейскія гурты не маюць нармальнай пляцоўкі для выступаў. Вынікі адной з апытанак, якія праводзіліся сярод радавы моладзі, паказваюць, што яна абсалютна не знаёмая з творчасцю мясцовых груп. На абвінавачванні ў свой бок музыкі адказваюць «А дзе выступаць?» Горад да гэтага часу не ў стане запоўніць той прабел, што ўтварыўся з разгонам рок-клуба «Цытадэль», хоць пляцоўка ДК – гэта і далёка не верх мараў выступоўцаў.

Няпростае гэта справа з рок-клубам, ох, якая няпростая … Мы яшчэ шмат чаго з вамі не ведаем.

І яшчэ дэталь. Уладзімір Яшчук, хоць і на іншай пасадзе, але да гэтага часу працуе ў тым жа ДК. Пры гэтым гаварыць па прастаце не баіцца. Як чалавек сапраўды вольны духам.

Паводле: Тузін гітоў

Фота: perm.aif.ru

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны. Неабходныя палі пазначаны як *