Культура

Беларусь у гатычных апавяданнях

Вы калi-небудзь бачылi сапраўднага гота?))

А я бачыла. Праўда, толькi аднаго. Завалы з дыскаў i кнiг, з пiянiна i «прыкiдам», без якога з пакою нiкуды, нават за каваю на кухню, калi да мамы прыехала сяброўка.

У нашым горадзе неяк дзiўна глядзяць на людзей, апранутых у чорнае, з медальёнамi язычнiкаў на шыi, повязкай на iлбе або з браслетамi з правадоў. А здаецца, субкультуры – справа даўняя, можна было ўжо i звыкнуцца. Не зразумець – звыкнуцца.

Але ж не. I збiраецца гурточак падлеткаў-готаў на могiлках i замест таго, каб абмяркоўвяць кроў якiх катоў смачней, расказваюць адзiн аднaму колькi бабулек iх перахрысцiла… i пiва пьюць i матам размаўляюць. I дарэчы, хто з iх мае рацыю? Для бабулек – готы, як нячысцiкi з пекла (ну i для падлеткаў-готаў бабулькi тыя таксама).

Але акрамя жартаў, нават са мною было нешта падобнае. Ехала ў маршрутным таксi i зайшла жанчына, села насупраць мяне, дастала грошы i ўжо працягнула мне, каб перадала, але ўзняла вочы i такi убачыла, каму яна гэтыя грошы давярае. Тут жа спахапiлася, са скрыпам устала сама.

Увогуле падобных гiсторый – новы «Шляхцiч Завальня» атрымаецца. Пачатак будзе прыкладна такi: «У непагоду мой дзед сядзеў з падарожнiкамi на кухнi ды слухаў казаннi пра нячысцiкаў i розных пачвар, што ходзяць па зямлi. Першая гiсторыя, што пачуў я, быў сказ пра эма». И далей былiна пра панка, прытча пра гота i легенда пра ралевiка. Здагадайцеся, хто будзе адмоўным героем?

Дык вось, пра сапраўднага гота…

З гораду нашага яна потым паехала…

А я не аб тым. А аб тым «кто виноват и что делать». I аб тым, хто мае рацыю. I пра кроў катоў i пiва на могiлках. I пра гонар, што павiнен быць не толькi за адзенне, а за веды i за паводзiны.

Памятаючы, што тая ж готыка, перш за ўсё музычная субкультура, так лепей пачытайце што гэта за музыка, хто такiя Bauhaus i што нам у тым, што Бэла Лугузи памёр. I ў кантакце не пiшыце, што любiце «фелософию». Сорамна неяк.

Вось, а зараз дзядулька, маё апавяданне. «Жыў-быў на свеце чалавек. I перавярнуўся ён у гопнiка. Бо кроў на спiрт змяняў i родную мову пазабыў. Стаў на чудной гаворцы размаўляць – усё раскажа дзесяццю словамi, ды яшчэ якiмi!!!. Ды пасiнеў. Сiняком празвалi.
Чарадзейства, дзеду, чарадзейства, не iнакш…»

Готы

Готы

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны. Неабходныя палі пазначаны як *