Ахвяраваць на дзейнасць АРР Дзедзіч
Грамадства

Вела-Брэст

Ровар – гэта не толькі сродак перасоўвання, гэта стыль жыцця. Вольнае паветра, добрая размінка і суцэльная эканомія – часу адносна пешаходаў, грошаў на паліва адносна аўтамабілістаў. Але тым, хто ў нашай сінявокай вырашыў спрычыніцца да клубу велааматараў даводзіцца не проста. І прычынаў тут некалькі: адсутнасць прымальнай інфраструктуры, небяспека на дарогах і аўта-пешаходнае хамства.

Сеўшы на ровар адразу заўважаеш, што ездзіць насамрэч няма дзе. Тратуар непрыстасаваны для ровараў. Іх стан нясе карыстальніку дадзенага транспартнага сродку не толькі непрыемнае адчуванне ў пэўнай частцы нашага любімага цела, але і рызыку разцягнуцца дзесці паміж чарговымі калдобіна-выбаінамі, пакалечыўшы і ўсе астатнія органы аб дарожнае пакрыццё. І нават там, дзе пешаходам дарога здавалася б упарадкаванай, роварыст заўважыць шмат хібаў.

Самае распаўсюджанае і адчувальнае для пятай кропкі роварыста – бардзюры. Згодна СНІПаў і логікі “безбар’ернага асяроддзя” вышыня бардзюраў на скрыжаванні з другаснымі праездамі мусіць быць нулявой вышыні, на пешаходных пераходах не вышэй за 4 см. На новаўладкаваных вуліцах раёна Кавалёва (пр-т Рэспублікі, Кастрычніцкай рэвалюцыі, Суворава), дзе зроблены роварныя поласы, бардзюры сягаюць 15-ці см. На той жа Кастрычніцкай рэвалюцыі з боку вяслярнага каналу яны сустракаюцца 14 разоў. То бок роварыст мусіць альбо ламаць свой транспартны сродак, альбо, на адлегласці ў пару кіламетраў, злазіць з ровара 14 разоў, што прыраўняе яго хуткасць бадай што да сярэднестатыстычнага пашахода.

Менавіта гэта і прымушае велааматараў з’язджаць на праезжыя часткі дарог, якія і больш дагледжаныя, і больш безбар’ерныя. Але тут за утульнасць таксама даводзіцца плаціць, і часам, вельмі дорага. Па статыстыцы ДАІ за 2008 год у Берасцейскай вобласці адбылося 95 дарожна-транспартных здарэнняў з удзелам роварыстаў, 21 выпадак меў трагічны вынік.

І тут праблема не столькі з законамі ці правіламі дарожнага руху, колькі з элементарным хамствам на дарогах. Стаўленне да роварыста ў ментальнасці нашага люду, як да ўбогага, што лезе на дарогу і тым замінае паўнавартасным ездакам. Выпадкі неабгрунтаванай агрэсіі даволі частая праява нашай хвалёнай талерантнасці. Прычым яна ў роўнай ступені можа сыходзіць як з боку кіроўцаў, так і з боку пешаходаў – кожны лічыць выключна сваімі праезжую частку і ходні адпаведна.

І гэтай негатыўнай з’яве спрыяе наша заканадаўства, з амаль поўнай адсутнасцю згадкі пра правы роварыстаў. Скажам, у той жа Еўропе за перасоўванне па роварнай сцежцы людзям без ровару пагражае штраф. І асабліва гэта тычыцца аўтамабілістаў. А збітаму на ёй пешаходу, нават пры наяўнасці сур’ёзных трамваў, без сэнсу патрабаваць кампенсацыю праз суд. Хутчэй уладальнік ровара будзе мець магчымасць спагнаць з таго яшчэ і за пагнутыя спіцы. Але безумоўна, гэта магчыма толькі тады, калі вела, аўта і пешаходная прастора дакладна размежаваны адна ад адной, хаця б той жа дарожнай фарбай ці колерам бруку. Менавіта таму шматлікія еўрапейцы, хоць і могуць дазволіць сабе любы транспартны сродак, абіраюць менавіта ровар. І гэта не дзіўна – бо з ўпарадкаваным транспартным рухам ровары прыносяць толькі камфорт і асалоду ад паездак.

У нас жа на дарогах роварыстаў пільнуе яшчэ адна бяда – ДПС. У Берасці былі выпадкі, калі на велакарыстальнікаў накладалі штраф у памеры базавай адзінкі. Па правілах дарожнага руху роварыст мусіць рухацца па ўзбочыне ці тратуары. Але тут супрацоўнікі ДАІ чамусці ігнаруюць апошнюю фразу з гэтага пункту ПДР: “пры адсуднасці ці НЕМАГЧАМАСЦІ руху па нім (абочына, тратуар, ходні – рэд.) дазваляецца рух роварыстаў па праезжай частцы дарогі ў адзін шэраг не далей за 1 метр ад яе правага краю. “Магчымасць руху – справа суб’ектыўная, але каму, як ні роварысту вызначаць гэтую магчымасць.

Сябры моладзевай ініцыятывы Аазіс вырашылі палепшыць сітуацыю. Зараз актывісты збіраюць подпісы пад зваротам да мясцовых уладаў з патрабаваннем стварэння ў Берасці роварных шляхоў, якія б злучылі ўсе мікрараёны гораду, а таксама ўладкавання роварных стаянак. 4 верасня будзе арганізаваны велапрабег, а да гэтага часу арганізатары плануюць прыцягнуць увагу грамадства да існуючых праблем з дапамогай інфармацыйнай кампаніі.
Выпушчаныя і распаўсюджваюцца адпаведныя ўлёткі. Далучыцца ці атрымаць дадатковую інфармацыю можна ў адмыслова створанай суполкі ў кантакце ці па тэл: (029) 227-52-12 (МТС), (029) 660-57-41 (Velcom)

Вось бы нам так!

Вось бы нам так!

Хто заплаціць за пагнутыя колы?!

Хто заплаціць за пагнутыя колы?!

Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны. Неабходныя палі пазначаны як *